A wide view into the world of photography

Saturday, February 2, 2008

آرامگاه دانیال نبی(ع) در شوش










دانیال نبی(ع) یکی از پیامبران بنی اسرائیل و از جمله رسولان دین یهود می باشد.اصولاً واژهء دانیال، لغتی است عبری به معنای: خدا،داور من است.
البته در کتب اسلامی کهن از این پیامبر یهودی با عنوان «نبی ا...» نیز نام برده شده است.او که از شاهزادگان و خاندان شاهی بنی اسرائیل بوده از نظر تبار و ریشه به «یهودا» یکی از قدیسان مشهور بنی اسرائیل می رسد.
در مورد علت حضور این پیامبر در کشور ایران روایات زیادی نقل گردیده ولی مستندترین این روایات شرح می دهد که کورش بزرگ پس از فتح بابل، یهودیان را به سرزمین خودشان فرستاده و خانهء قدس را که بر اثر جنگ ویران گردیده شده بود، دوباره آباد ساخت، و این موضوع باعث جلب اعتماد یهودیان نسبت به نیک اندیشی این پادشاه گردیده و آنان ایران را سرزمینی امن تلقی نمودند و به همین علت از همان زمان یهودیان بسیاری به ایران آمده و در ایران سکنی گزیدند، روایت گردیده شده که دانیال نبی نیز بهمراه هزاران یهودی دیگر به دربار بخت النصر در ایران راه یافته و به علت برخورداری از علم و دانش کلدانیان و نیز مطالعهء کتب ایرانیان، پس از مدتی در حکمت و دانش سرآمد روزگار خویش گردیده و حتی از کلدانیان نیز پیشی می گیرد و بدین ترتیب به عنوان مشاور و نیز خواب گزار اعظم دربار پادشاه منصوب می گردد، که همین امر باعث ایجاد حسادت و کینه توزی قوم کلدانی و کاهنان آنان می گردد و آنان را بر این می دارد تا با بدگویی و دسیسه چینی نظر پادشاه را بر علیه دانیال نبی ا... برانگیزند....

پس از مدتی این گروه موفق به فریب پادشاه گشته و بخت النصر بر این دانشمند خشم گرفته و در دم دستور میدهد تا دانیال را در قفس شیرهای گرسنه بیفکنند ولی پیامبر خداوند بصورت معجزه آسایی از این مهلکه جان سالم بدر می برد و دسیسه و مکر دشمنان به سوی خودشان باز می گردد و دانیال پس از سالهای عمر طولانی خویش در همین شهر شوش در گذشته و در همین شهر نیز مدفون گردیده است.
آنگونه که بر لوح سنگی نبشته شده در مقبرهء این پیامبر آمده است، پس از حملهء مسلمانان به ایران زمین و فتح شوش که از جمله شهرهای بسیار پر اهمیت آنزمان محسوب می گردید، مسلمانان در این شهر تابوتی را از جنس سنگ بسیار سنگین یافتند که جسد پیرمردی با محاسن بلند و سپید در آن آرمیده بود و چنان تازه می نمود که گویی چند ساعتی از مرگ آن فرد بیشتر نگذشته بود، زمانی که مسلمین بر آن شدند تا واقعیت را دریابند مردم و اهالی شهر شوش به آنها گفتند که این جسد پیامبریست که نامش نبی ا... بوده و ما اطلاع چندانی از احوال ایشان نداریم، از صدها سال پیش در این شهر رسم بر این بوده که هر گاه خشکسالی و کم آبی بر ما عارض می گردیده این تابوت را از خزانهء شاهی خارج و به بیابان می آوریم و به دور آن شروع به نیایش می کنیم و خداوند خیلی زود بر ما باران نازل می دارد.
خلیفهء دوم که از این سخنان قانع نگردیده بود برای آنکه حقیقت را دریابد به دریای علوم،مولای متقیان حضرت علی(ع) نامه ای نوشت و شرح ماوقع را گفت، آن حضرت در پاسخ نوشتند که این تابوت سنگی و این جسد مربوط است به یکی از پیامبران بزرگ بنی اسرائیل به نام دانیال و شجرهء ایشان را نیز تشریح نموده و دستور دادند تا هر چه سریعتر این جسد مطابق با رسوم اسلامی و رو به قبله دفن گردیده و برای آنکه یهود نتوانند به آن دسترسی داشته و نبش قبر نمایند، مسیر رودخانه را بر روی آن منحرف سازند.....
و خلیفه نیز دستور داد تا به فرمان آن حضرت عمل نمایند.
امروزه آرامگاه این پیامبر بزرگ زینت بخش و مایهء برکت شهر شوش و مردم با صفای این شهر قرار گرفته و روزانه صدها نفر زائر از راههای دور و نزدیک برای زیارت این بارگاه به این شهرستان سفر می نمایند.





برچسبها:

   نوشته شده در 2:52 PM توسط Bahram Mahtabi.
1 نظر
لینک مستقیم به این ارسال